Naar buiten op maandagmorgen


20151026_105340Om kwart voor tien twitterde ik nog zo dapper: “Het weer lokt mij naar buiten voor een boswandeling… Maar ik weersta. Helaas.” Ik had er ook nog de hashtag #amwriting achter kunnen zetten. O, wat vond ik mezelf stoer. Na een grijze week en een veel te druk weekend schijnt eindelijk de zon, en ik weet dat ik nog nauwelijks heb genoten van de herfstbladeren. De auto voor de deur, ik ben eigen baas, wie zou me beletten om in de auto te springen en naar de Utrechtse Heuvelrug te rijden?

 

Mijn eigen arbeidsethos. En mijn dreigende deadline.

 

Om half elf echter had ik nog niets geproduceerd en daalde m’n stemming onder normaal. Ik moest nog melk en Biotex hebben; dat rechtvaardigde een wandelingetje buiten. Bovendien weet ik dat ik daar erg van kan opknappen. Dat thuiswerken is prima, maar je komt niet automatisch buiten. ‘Naar je werk gaan’ is vaak alleen maar ‘de trap oplopen’, en gezien mijn dramatische vitamine D-tekort van vorige winter, had ik reden genoeg om naar buiten te gaan.

Met een omweg naar de supermarkt. Maar die omweg werd erg ruim, ik ging via het sportpark. Eigenlijk loop je gewoon tussen de sportvelden en de spoorlijn door, maar de ochtendzon schijnt daar op de bomen, de verkleurende bladen vallen net zo mooi naar beneden als in een bos, er is veel groen (en geel en rood en bruin; natuur bedoel ik), en ik hoef alleen maar te lopen. Het vertrouwde ritme van de ene voet voor de andere zetten. Dankbaarheid overviel me dat ik dat weer kán – herinnering aan een tijd dat we bang waren dat ik nooit meer zou kunnen lopen.

Deze eenvoudige route dicht bij huis leverde het begin van mijn eerste boek op. En nu ik in het schrijven van mijn derde boek zit, was het heel zinvol om dezelfde route te lopen. Het bood ruimte voor een gesprek met mijn Opdrachtgever.

Soms kun je niet het grote of het beste bereiken, doordat je vastzit in beperkingen. In mijn jaren bij het architectenbureau leerde ik echter al: in beperking toont zich de meester.

Het is maar net hoe je kijkt. Genieten van dat wat er wél is. En zeg nou zelf, als je deze foto’s ziet van vanmorgen, denk je toch dat het een boswandeling was? Compleet met vennen en zwanen!

Ook binnen mijn beperkingen toont zich de Meester.

20151026_105829  20151026_103857 20151026_103918

 

20151026_111532

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *