Terug naar het normale ritme


Die heerlijke vakantie waarin vrijheid-blijheid regeert, is echt weer voorbij en je voelt je direct weer vastzitten in de dagelijkse sleur. Of voel jij je juist weer helemaal gelukkig nu het normale ritme weer vorm krijgt?

 

Als je denkt aan timemanagement en een vast ritme, heb je misschien de associatie met ‘saai’ of ‘vervelend’. Zelf denk én werk ik van nature associatief en dat lijkt soms vrij chaotisch. Toch heb ik er voor gekozen om me te voegen naar een ritme dat bij mij en mijn leefomstandigheden past. Dat geeft rust, waardoor juist ruimte voor spontaniteit en creativiteit ontstaat.

 

Waarom zou je kiezen voor ritme?

 

Ritme zit in de schepping ingebakken. De zee heeft een altijddurend ritme van eb en vloed.

 

De seizoenen komen in een vaste volgorde op ons af. Na de zomer volgt de herfst, dan de winter, daarna komt het voorjaar. De dag volgt op de nacht. Als je in het donker wakker ligt, is dat een hele geruststelling: het wordt weer een keer licht.

 

Een symfonie heeft een eigen ritme: dat vind je ook niet saai, omdat er binnen dat ritme van alles gebeurt. Maar als er instrumenten zijn die buiten het ritme spelen, dan hoor je dat direct. Het is een verstoring die irriteert.

 

Misschien ben je bang dat je je vrijheid verliest als je kiest voor een ritme, maar het tegenovergestelde is waar. Als je niet meer continu met jezelf in discussie hoeft over wanneer je welke taak gaat doen, maar het gewoon in je agenda inplant, dan kun je die taak gaan uitvoeren op het moment dat het in je agenda of planning staat. Dat maakt veel ruimte in je hoofd vrij.

 

Ruimte in je hoofd betekent rust en een minder gejaagd gevoel. Daardoor kun je meer doen met minder stress.

 

Ritme geeft ruimte om je bezig te houden met interessante melodielijnen in de zekerheid dat de symfonie doorgaat.

 

Collectieve ritmes

 

Benedictijnse kloosterlingen leven volgens het ritme van de kloosterorde. Dit bestaat per etmaal uit acht uur rust, acht uur werk, acht uur gebed. De keren dat ik in een klooster heb gelogeerd, merkte ik dat je als gast al snel het ritme aanneemt van de nonnen (of monniken). Op het moment dat de klok luidt voor het gebed, leggen de kloosterlingen direct hun arbeid neer en spoeden zich naar de kerk. Dat is de afspraak, dat is het ritme. Ze hoeven niet elke dag opnieuw na te denken wat ze eerst zullen doen en wat daarna en of ze wel naar de kerk zullen gaan op dat tijdstip, om ’s avonds te ontdekken dat ze vergeten zijn te bidden. Ze kunnen zich puur richten op wat ze op dat moment doen.

 

In de Bijbel zien we een ritme: God rustte op de zevende dag en gaf daarmee een voorbeeld. Het volk Israël kreeg in de wet rust in het ritme ingebakken: wat een cadeau! Toen ze slaven in Egypte waren, hadden ze dat niet.

 

Onze maatschappij is de laatste honderd jaar veel veranderd. De mannen vertrokken op maandagmorgen naar hun werk, dan sloegen de vrouwen sloegen gezamenlijk aan het wassen, op woensdag at men gehakt en op vrijdag vis, op zaterdagavond werden de schoenen gepoetst en het zondagse goed alvast voor de dag gehaald;  dat waren vaste structuren in de week waar je op kon rekenen.

 

Het loslaten van dat collectieve ritme geeft veel voordelen: je kunt je werkuren aanpassen aan je eigen ritme of aan dat van je zorgtaken. Flexibel werken geeft je de vrijheid ’s middags even wat langer te lunchen in het zonnetje en ’s avonds achter de laptop te kruipen. Uiteraard zijn er ook nadelen: de grenzen tussen de verschillende taken vervagen, niet iedereen vindt gemakkelijk een eigen ritme, er kan chaos in je hoofd ontstaan doordat ‘alles door elkaar heen loopt’. Individualiteit geeft vrijheid, maar zorgt ook voor keuzestress. Daarnaast is er nu veel meer kenniswerk en dat blijkt moeilijker in te delen.

 

Je moet een ritme vinden dat bij je past

 

 Je levensritme ligt niet in je genen vastgeklonken: het verandert in de loop van je leven. Veel hangt af van de tijd van je leven. Sommige dingen doe je misschien als vanzelf in het goede ritme, andere dingen lijken te wrikken. Naar je ritme kijken kan opheldering geven over de reden dat het ‘niet lekker loopt’.

 

Mijn gedachte achter timemanagement is niet: steeds meer taken in je agenda kunnen proppen. Timemanagement is een hulpmiddel om rust te ervaren in je dagelijks leven, om te weten dat je bezig bent met dat wat je moet of wilt doen, om met aandacht te kunnen leven en te kunnen werken, en om juiste prioriteiten te stellen. Dat betekent dat je ook rustperioden inplant.

 

Leef met aandacht: als je werkt, richt je dan op het project waar je mee bezig bent. Als je geconcentreerd werkt, raak je meer in de flow, is het eindresultaat beter en ben je minder moe aan het eind van de werkdag.

 

Het kost ongeveer twintig minuten om echt geconcentreerd te raken. Als je je voortdurend laat afleiden, moet je steeds opnieuw aan een concentratieboog beginnen en dat kost enorm veel extra tijd. Dus leef in een ritme, focus je op waar je mee bezig bent, zodat je daarna kunt uitrusten.

 

En daardoor ontstaat juist ruimte voor spontane acties en creativiteit!

 

Meer over dit thema lezen? Bestel ‘De tijd van m’n leven – over timemanagement, loslaten en leven met God’.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *