Twibbatical


Nou, ik heb het volgehouden hoor: een week geen Twitter. Ik had het breeduit aangekondigd, dus ik móest ook wel, wilde ik geen gezichtsverlies lijden. Op donderdagmiddag sloot ik Tweetdeck af en zou het minstens een week niet openen. De eerste 24 uur waren het moeilijkst. Vooral ’s morgens, omdat m’n gewone ritueeltje dan is: computer aanzetten, mail checken, Tweetdeck aan en lezen, Facebook lezen. O ja, Facebook had ik ook op ‘minimaal’ gezet. Dat lukte niet 100%, omdat veel communicatie binnen onze gemeente via dat medium loopt, en er net in die week een vrouwendag op het programma stond waarvoor ik was gevraagd een workshop te verzorgen. Eerlijk gezegd was ik na afloop ook wel benieuwd of er nog reacties waren, maar daarna heb ik dat weer gelaten voor wat het was.

 

Waarom? De directe aanleiding was een stukje uit een gebedenboekje, ik heb de tweede druk en die stamt uit 1944 (!). Een zinnetje dat me triggerde: “Neem bij ons weg alle verstrooidheid in het hart en in de gedachten.” Toen bestond er nog geen internet of social media, maar toch dat gebed. Daardoor dacht ik na: hoe zou ik me nog meer kunnen focussen op wat werkelijk van belang is? Zijn er dingen die voor mij de gedachten aan God in de weg staan? Daarnaast dacht ik al een poosje na over een vorm van vasten, die ik zou kunnen beoefenen. De combinatie van die twee, maakte dat ik besloot ‘minstens een week’ de social media te weren.

 

Na die eerste 24 uur werd het alleen maar makkelijker. Ik miste wel het contact met m’n ‘tweeps’, voelde me soms even een beetje eenzaam, vooral tijdens lange, stille werkdagen. In het weekend zag ik voldoende mensen om de hele week mee voort te kunnen, dacht ik, maar overdag heb ik ook wel eens behoefte aan intermenselijk contact. Daartegenover viel het me op dat ik heel veel werk heb verzet, de afgelopen week. En ‘toevallig’ had dat werk verband met spitten in de Bijbel, dus zijn m’n gedachten ook in die zin goed gefocust geweest.

 

Dus, stop ik nu met twitteren? Nee, want het brengt me ook veel. Ook hier geldt: het is niet per se zwart of wit, het gaat er maar om hoe je ermee omgaat. Balans, dus. En dan is af en toe een test om te zien of je nog zonder kan, heel gezond!

 

 

(tevens verschenen op http://www.sestravrouw.nl)

 

 

– De eerste die het woord Twibbatcial gebruikte was bij mijn weten Esther de Hek (lees hier haar artikel in NRC Next: http://zinenzo.blogspot.com/2011/01/twibbatical-sluitstuk.html). –

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *