Zomaar

Soms ben ik ineens zó trots op mezelf! Vandaag was er zo’n moment. Misschien ben ik stiekem gaan geloven dat ik echt dyspractisch ben, een weerklank van stemmen die mij een denker noemden – of érger nog: een dromer! – terwijl ‘doener’ toch duidelijk het enig goede soort mens was. Maar als ik lekker wat aanrommel, dan lukken dingen gewoon best wel en blijk ik het ook nog heel leuk te vinden. Huiselijk, handig.

Dan oogst ik kruiden uit mijn eigen tuin, op ongeveer het juiste tijdstip. Dan bind ik ze in bosjes met een mooi touwtje, instagramwaardig (jammer dat ik geen Instagram heb en geen foto ervan heb gemaakt). Google is my friend, dus koos ik de zolderkamer als droogplek: lage luchtvochtigheid, koel en weinig mensen. Aan een tuinstokje en lintjes hing ik de bosjes daar op z’n kop op. Met het teveel aan oogst bel ik dan bij de buurvrouw aan, de bosjes verse kruiden in de hand.

Twee maanden later vind ik de kruiden droog genoeg. Helemaal senang sta ik de knisperige blaadjes fijn te maken, kerstmuziek neuriënd, intuïtief verwijder ik de steeltjes, ik vind nog wat mooie etiketten, was een jampotje om en voilà: de oogst van het kruidenvrouwtje!  #proudme